Pers foto's | Pers tekst

De Handen van Che Guevara
een film van Peter De Kock


De documentaire De handen van Che Guevara is een zoektocht naar de afgehakte en spoorloos verdwenen handen van de bekende Cubaanse vrijheidsstrijder Ernesto ‘Che’ Guevara. De zoektocht leidt naar een aantal opmerkelijke mensen; mannen en vrouwen die bereid waren hun leven te wagen voor twee dode handen. Aan de hand van hun getuigenissen ontvouwt zich een verhaal zo bizar en geheim dat het werd verbannen naar de schaduwzijde van de geschiedenis. De documentaire De handen van Che Guevara toont voor de allereerste keer de geschiedenis van de spoorloos verdwenen handen van Che Guevara. Voor het eerst komen de betrokken personen in de publiciteit en zijn hun verhalen samengebracht.

Getuigenissen van regeringsleiders, smokkelaars en dieven die de handen vervoerden sluiten naadloos op elkaar aan. Toch neemt de documentaire gaandeweg een andere wending. Personen blijken elkaar tegen te spreken, verhalen sluiten elkaar uit. Door het aaneenrijgen van de kleine, persoonlijke verhalen van betrokken personen wordt langzaam de grote ´objectieve´ geschiedenis zichtbaar, als een mozaïek waarvan je geleidelijk afstand neemt.


“De waarheid ligt verscholen in de interpretaties waaruit ze is opgebouwd.”
Citaat toegeschreven aan Ernesto Che Guevara

De documentaire is opgezet als een kettingvertelling, opgebouwd vanuit verschillende ´ik-figuren´. Iedere betrokkene vertelt zijn of haar aandeel in de geschiedenis vanuit het eigen perspectief en met zichzelf in de hoofdrol. De afzonderlijke verhalen zijn gekleurd en geromantiseerd en benadrukken de onverschrokkenheid van de ´ik-figuur´. Ze worden met groot gevoel voor drama gebracht en snijden thema’s aan als vertrouwen en verraad, waarheid en werkelijkheid, list en bedrog.
De zoektocht begint waar het leven van Che Guevara eindigt; in het washokje in Vallegrande (Bolivia). Hier werd zijn ontzielde lichaam aan de wereld getoond en werden de handen van zijn lichaam gescheiden. Het verhaal begint met de fotograaf van de bekende autopsiefoto´s. Aan de hand van zijn foto´s schetst hij een beeld van Oktober 1967: het tumult rondom het lichaam van Che Guevara dat werd geconserveerd, opgebaard en vervolgens spoorloos verdween. De journalist van Bolivia’s grootste dagblad verhaalt hoe hij de patholoog-anatoom dronken voerde en hem interviewde. Hij hoorde van het plan Guevara te onthoofden en van de reden van amputatie van diens handen. Deze verhalen vormen het begin van de kettingvertelling. De getuigenissen die volgen zijn even wonderlijk als onvermoed. Ze zijn als de sporten van een ladder die haar basis heeft in 1967 en langzaam naar het heden voert.

De getuigenissen van regeringsleiders, smokkelaars en dieven die de handen vervoerden sluiten naadloos op elkaar aan. Toch neemt de documentaire gaandeweg een andere wending. Personen blijken elkaar tegen te spreken, verhalen sluiten elkaar uit.
Gaandeweg wordt duidelijk dat elke hoofdpersoon zijn eigen waarheid heeft. Hiermee toont de documentaire haar grondgedachte: De grote geschiedenis wordt geschreven op basis van kleine subjectieve en geromantiseerde getuigenissen.
Hiermee toont de documentaire haar grondgedachte: de grote geschiedenis wordt geschreven op basis van kleine subjectieve en geromantiseerde getuigenissen. Door het aaneenrijgen van de kleine, persoonlijke verhalen van betrokken personen wordt langzaam de grote ´objectieve´ geschiedenis zichtbaar, als een mozaïek waarvan je geleidelijk afstand neemt.

Voor meer informatie en een downloadbare persmap
www.dehandenvancheguevara.nl



In 1994, tijdens het draaien van een documentaire in Barcelona, hoorde De Kock voor het eerst het verhaal van de afgezette handen van Che Guevara.
De Kock: “Omdat toentertijd niemand wist wat er gebeurd was met het lichaam van Che Guevara, leek het verhaal in eerste instantie niet meer dan een aardige anekdote. Dat veranderde in 1997, toen het lichaam van Guevara werd gevonden onder een landingsbaan in Bolivia en bleek dat het opgegraven skelet geen handen had.”
Twaalf jaar is De Kock bezig geweest met het zoeken naar getuigen, het voeren van gesprekken, het scheiden van waarheid en leugen en het vinden van financiering.

Peter De Kock (Scenario / Regie)
Peter De Kock (*1967) studeerde in 1994 af aan de Filmacademie in Amsterdam aan de richting camera / licht. Vanaf dat moment werkte hij voornamelijk als cameraman voor programma’s als DNW en Noorderlicht (VPRO), voor documentaires (w.o. Kinky Friedman, -Proud to be an asshole from El Paso- en Planeet Kamagurka ) en dramaproducties (w.o. Loenatik en De familie van der Ploeg).
Naast zijn werk als cameraman regisseerde De Kock videoclips en commercials.
Met De handen van Che Guevara maakt De Kock zijn regiedebuut in het genre van de creatieve documentaire. Meer informatie: www.meerdanduizendwoorden.nl

Zeppers Film is producent van documentaire films van gerenommeerde regisseurs als Hans Heijnen, Jos de Putter en John Appel maar produceert ook voor debutanten, bijvoorbeeld uit de scenarioworkshop van de IDFA. Zeppers richt zich speciaal op de auteursdocumentaire waarbij de ‘point of view’ van de maker essentieel is. Bioscoopfilms van Zeppers Film zijn bijvoorbeeld: André Hazes –zij gelooft in mij (1999), Normaal –Ik kom altied weer terug (2001) Dans, Grozny dans (2002), Rex Gildo (2003) Mr. Right (2005) Voices of Bam (2006) How Many Roads (2006). Meer informatie: www. zeppers .nl

Melle van Essen (camera) heeft vele prijswinnende documentaires gemaakt met gerenommeerde regisseurs als Jos de Putter - Het is een schone dag geweest (1993 Prijs van de stad Utrecht), Frank Scheffers’ Conducting Mahler (1995), Attrazzione d’Amore (1998) en Elliot Carter, a labyrinth of time (2004 nominatie Gouden Kalf best feature film), Sonia Herman Dolz’ Lágrimas Negras (oa Special Jury Prize en Holland Film Award). In 2005 kreeg Van Essen een Gouden Kalf voor beste cameraman voor de documentaire Echoes of War De jury noemde hem ‘een ontembare cineast in hart en nieren die als geen ander in staat is drama en emotie op een virtuoze manier te fotograferen.’

Editor Riekje Ziengs produceerde, regisseerde en monteerde politieke- en artfilms met haar eigen Studio Stampij (1983-1991). Daarna monteerde Ziengs documentaire en fictie met onder andere Frank Diamand, Jos de Putter, George Schouten, Frank Scheffer, Frank van den Engel en Jan Louter. In 2004 werd zij genomineerd voor een Gouden Kalf in de categorie beste editor voor Frank Scheffer's Elliot Carter, a labyrinth of time.


Titel: De handen van Che Guevara
Genre: Documentaire
Taal: Spaans (nederlands ondertiteld)
Uitzenddatum: 17 mei 2006 Dokwerk(vpro)
Duur: 59min
Formaat: HD 1:166
Geluid: MS stereo
Opgenomen: Brazilië, Bolivia en Cuba

Klik op de afbeeldingen voor een hoge resolutie versie van de persfoto's.


Fotograaf Rene Cadima met zijn foto van het lichaam van Che Guevara: “Het is de mooiste afbeelding van Che. Wordt gezegd…” (Fotocredit: Melle van Essen)


Rene Cadima, de fotograaf die de laatste foto van het lichaam van Che Guevara maakte…”
(Fotocredit: Melle van Essen)


Het lichaam van Che Guevara in 1967. Enkele uren voordat het spoorloos verdwijnt
(Fotocredit: Rene Cadima)


Victor Zannier: “Er doen veel onwaarheden de ronde over de handen van Che Guevara”
(Fotocredit: Melle van Essen)